16 Δεκ, 2017


 Περνάει ο καιρός και όσο περνάει, ο πόνος μεγαλώνει... Ψάχνεις μέσα στον κόσμο την Αλήθεια, την αγάπη... Όμως, τίποτα! Καρδιές ψυχρές...απόμακρες. Είναι Παρασκευή μια μέρα που όλα μαζεύονται στο μυαλό και πρέπει να παρθεί μια απόφαση. Ένα ξεκαθάρισμα ζωής...

Έρχεται η στιγμή που πρέπει εσύ να πάρεις απόφαση για τη ζωή σου και όχι οι άλλοι για σένα.

Θα πρέπει όμως να πληγώσεις. Θα το κάνεις;

Αχ! Θεέ μου γιατί; 

Γιατί στη ζωή να πληγωνόμαστε και να πληγώνουμε;

Γιατί Θεέ μου να μην είναι η ζωή... ιδανική!

Πως μπορώ να απορρίψω, να φερθώ άσχημα για μια «υποτιθέμενη ιδανική ζωή»;

Πως μπορώ εγώ να είμαι πλούσιος, γεμάτος ψώνια στα χέρια και να περνάω δίπλα από τον ανθρωπάκo με την κουβέρτα στο πεζοδρόμιο αναίσθητα. 

Αχ! Θεέ μου γιατί;

Δεν μπορώ να χαρώ όταν ο διπλανός μου πονάει...

Όταν εγώ έχω την οικογένειά μου ενώ εκείνος όχι.

Όταν εγώ έχω μια ονειρεμένη δουλειά και εκείνος όχι.

Όταν εγώ έχω την υγεία μου και εκείνος όχι.

Γιατί Θεέ μου να μην είναι όλα ιδανικά στη ζωή;

Να μην υπάρχουν ανταγωνισμοί, ζήλειες και κακίες.

Γιατί η αγάπη να βγαίνει προσποιητή αντί να είναι αυθόρμητη.

Που πήγε η ανθρωπιά;

Που είμαστε; Τι κάνουμε για να αλλάξουμε αυτον τον κόσμο;

Τον κόσμο που πονάει παρά τον εγωισμό... παρά την υπερηφάνεια.

Αχ! Θεέ μου γιατί;

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3