16 Δεκ, 2017


Κατά το μεγαλύτερο μέρος της καταγεγραμμένης ιστορίας του ανθρωπίνου γένους, οι κοινωνίες διαχωρίζονταν χονδρικά σε 3 τάξεις: την ανώτερη, τη μεσαία, και την κατώτερη.

Κάποιοι άνθρωποι ανεβαίνουν ή κατεβαίνουν αυτή την “κοινωνική σκάλα” στη διάρκεια της ζωής τους εξαιτίας συγκυριών, εφοδίων, ταλέντων ή αδικιών, αλλά και εφόσον τους το επιτρέπει ο βαθμός αυτού που ονομάζεται κοινωνική κινητικότητα. Γεγονός, επίσης, είναι ότι σε κάθε σύνολο που χαρακτηρίζεται από έναν ποσοτικό παράγοντα υπάρχει αυτή η διαστρωμάτωση, δηλ. αυτοί που έχουν πολλά, οι μετρίως έχοντες, και οι μη έχοντες (ή, αν θέλετε, οι “προνομιούχοι”, οι "μικρομεσαίοι", κι οι “αναξιοπαθούντες”), αλλά και μια σειρά στάσεων, συμπεριφορών και αντιδράσεων που τους χαρακτηρίζουν. Δεν ξέρω, λοπόν, αν έχετε προσέξει ότι η ίδια διαστρωμάτωση συνοδευόμενη απ'τις αντίστοιχες συμπεριφορές εμφανίζεται και στο σύνολο των οδηγών που περιμένουν ν'ανάψει το πράσινο φανάρι. Νομίζω, μάλιστα, ότι, παρά τις όποιες διαφορές μεταξύ αυτής της κατάστασης και του κοινωνικού γίγνεσθαι εν γένει (π.χ. οι οδηγοί μπορεί να περάσουν από πολλά φανάρια, και άρα να μεταβληθεί η κατάστασή τους πολλές φορές, μέσα στη μέρα), μια προσεκτική παρατήρηση αυτής της οδικής συμπεριφοράς μπορεί να ικανοποιήσει τις κοινωνιολογικές σας ανησυχίες πολύ πιο γρήγορα από ένα δυσνόητο βιβλίο ή μια πολύωρη διάλεξη. Δυστυχώς, το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα αυτής της παρατήρησης είναι και το πιο λυπηρό. Αυτό όμως θα το αφήσω για το τέλος.

 

Ξεκινάμε, λοιπόν, με τους οδηγούς που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις μπροστά απ'το κόκκινο φανάρι. Το πόσοι είναι αυτοί εξαρτάται απ'τη διάρκεια του κόκκινου φαναριού σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση. Έτσι, θα μπορούσαμε γενικά να ορίσουμε την “προνομιούχο τάξη” ως τον αριθμό των οδηγών που έχουν ρεαλιστικές πιθανότητες να περάσουν άνετα με το επόμενο άναμμα του πράσινου. Αυτοί λοπόν οι οδηγοί, αν και δεν εμφανίζουν ένα απ'τα κυριότερα χαρακτηριστικά της άρχουσας τάξης, δηλ. την τάση να διατηρήσουν τα προνόμιά τους με κάθε κόστος (άλλωστε πώς θα γινόταν να περνάνε με ευχαρίστηση το πράσινο εις το διηνεκές;;;...), έχουν μια άλλη, αποκρουστική ομοιότητα: κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να δυσχεράνουν την άνοδο των κατωτέρων “στρωμάτων”, τη στιγμή μάλιστα που δεν κερδίζουν τίποτα απ'αυτό. Προσέξτε τους πώς καθυστερούν να περάσουν τόσο επιδεικτικά που θες-δε θες νιώθεις ότι το κάνουν επίτηδες κι ότι επιδιώκουν να περάσουν την τελευταία στιγμή για να μην αφήσουν αυτούς που ακολουθούν. Άλλωστε, μήπως δε συμβαίνει τόσο συχνά στην ανθρώπινη ιστορία η άρχουσα τάξη να ταλαιπωρεί αχρείαστα κι έως σημείου προσβολής όλους τους υπολοίπους; Και γιατί το κάνει; Μα, όπως κατά καιρούς λένε κάποια απ'τα μέλη της με περισσή περηφάνια: ‹‹Γιατί μπορεί!››.

 

Πίσω απ'αυτούς βρίσκονται οι οδηγοί που βλέπουν τον “παράδεισο” να πλησιάζει και να έρχεται στο κοντινό μέλλον. Αυτοί είναι οι πιο ανυπόμονοι, οι πιο μαχητικοί, και οι πιο εριστικοί. Οι οδηγοί της “μεσαίας τάξης” είναι εκείνοι που θα κορνάρουν πιο γρήγορα, αλλά και πιο επίμονα, απ'όλους. Είναι επίσης εκείνοι που, όταν αντιληφθούν την προκλητικότητα των “προνομιούχων”, θα βρίσουν, θα καβγαδίσουν, ίσως πιαστούν και στα χέρια. Για να μη θυμηθώ και την άκρως εγωιστική στάση τους να διαμαρτύρονται αν κάποιοι της "κατώτερης τάξης" τούς κορνάρουν (‹‹Πού να πάω, ρε φίλε, να πετάξω;››...) όταν κάνουν τα ίδια και χειρότερα στους μπροστινούς τους! Κι όπως και στην περίπτωση των ευρύτερων κοινωνικών συγκρούσεων, η συμπεριφορά τους εξηγείται με βάση την ανυπομονησία που προξενείται απ'την κοντινή απόσταση στην οποία βρίσκεται ο στόχος. Αρκεί να θυμηθείτε πώς νιώθατε στο σχολείο τον τελευταίο μήνα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές και σίγουρα θα καταλάβετε τι εννοώ.

 

Τέλος, υπάρχουν οι οδηγοί που είναι προφανές ότι θα περάσουν χρόνο καθηλωμένοι στη μακριά ουρά των αυτοκινήτων. Έχοντας αυτή την επίγνωση, μοιάζουν παραδομένοι στη μοίρα τους και παραιτημένοι από κάθε προσπάθεια διεκδίκησης. Προσοχή όμως: η υπομονή τους ΔΕΝ είναι ανεξάντλητη! Η ελπίδα δε χάνεται ποτέ ολοκληρωτικά, γι'αυτό, όταν νιώθουν ότι δεν αλλάζει απολύτως τίποτα, αρχίζουν να φουσκώνουν σαν ορμητικό ποτάμι. Και τότε, ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε!

 

Όμως η πιο χαρακτηριστική, και συνάμα πιο θλιβερή, ομοιότητα με το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι ότι, καθώς οι οδηγοί/άνθρωποι ανέρχονται στην “κοινωνική σκάλα” και βελτιώνουν τους όρους ζωής τους (ή, τέλος πάντων, τους βλέπουν να βελτιώνονται από μόνοι τους), ξεχνούν κάθε μορφή δυσφορίας ή αδικίας που μπορεί να ένιωσαν στο πετσί τους, και παραδίνονται στον πειρασμό της ικανοποίησης του απωθημένου. Και τελικά, τις περισσότερες φορές, κάνουν τα ίδια με τους "προκατόχους" τους, διαιωνίζοντας μ'αυτό τον τρόπο τον ατέρμονο κύκλο της απανθρωπιάς και της κοινωνικής αδικίας.

 

Αγαπητοί συν-Έλληνες, η επιθυμία για εκδίκηση είναι απολύτως ανθρώπινη τάση. Πολλοί, μάλιστα, βρίσκουν σ'αυτή και μια καθαρότητα που ξεπερνά την ανειλικρινή διπλωματικότητα και τη διπροσωπία των ελιγμών. Δεν υπάρχει όμως ΚΑΜΜΙΑ, ΜΑ ΚΑΜΜΙΑ ηθική δικαιολογία για την ικανοποίηση των απωθημένων μας εις βάρος αθώων. Γι'αυτό ακριβώς, δηλαδή, που κάνουν συχνά οι ταλαιπωρημένοι οδηγοί όταν βρίσκονται εν τέλει σε θέση ισχύος.

 

ΑΥΓ(=Άσχετο ΥστερόΓραφο): Είστε μια Πατρινιά, κι ακούτε τυχαία το αγόρι σας να μιλάει στο τηλέφωνο με το φίλο του και να λέει: “Τι σου είπε;....Α, μάλιστα....Έλα μωρέ, τι περίμενες τώρα απ'την Κούλα, την εξώλης και προώλης!....Αλλά βέβαια! Πατρινιά δεν είναι;.....”. Αφού κλείνει το τηλέφωνο, με αγανάκτηση τού υπενθυμίζετε ότι κι εσείς Πατρινιά είστε. Κι εκείνος απαντάει: “Μα εγώ μόνο στην Κούλα αναφερόμουν!”. Ποια είναι η άποψή σας; Εγώ, πάντως, πιστεύω ακράδαντα ότι ο τρόπος με τον οποίο τοποθετείστε σ'αυτή την φανταστική ιστορία θα πρέπει να είναι ο ίδιος με τον οποίο τοποθετηθήκατε στην πρόσφατη “θεωρία” του Λαζόπουλου για τους αναπήρους. Και, δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ βρίσκω πιθανές ΜΟΝΟ ΔΥΟ απόψεις/θέσεις, ή ότι είπες βλακεία και πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη ή ότι εννοείς αυτά που λες—και κάθε άλλη σοφιστεία τίποτα περισσότερο από δικαιολογία του.....(Χέλμουτ) Κολ!!!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3