×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 355

16 Δεκ, 2017


Η σάτιρα συχνά ξεπερνά τα όρια της απρέπειας, και τότε αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο: δεν πρόκειται βέβαια για ''ελευθερία της έκφρασης'', όπως παραμυθιάζεται ο κόσμος (και όπως περηφανεύονται οι θιασώτες της ανεμπόδιστης διακίνησης των ιδεών χωρίς όρια), αλλά κατά περίσταση είτε για ειρωνεία που εισβάλει στην περιοχή της χυδαιότητας, είτε για προπαγάνδα, είτε ακόμη για ρατσισμό που φοράει τον ''αθώο'' μανδύα του χιούμορ. Που κάθε άλλο παρά αθώο ειναι φυσικά.
Αλλά, για να γίνω συγκεκριμένος: τις τελευταίες μέρες είδαμε τους Ράδιο Αρβύλα να γελοιοποιούν τον Δήμαρχο Αμαρουσίου, Γιώργο Πατούλη, καταφεύγοντας σε χυδαία σάτιρα μέχρι και του αδιαπραγμάτευτου: της σεξουαλικής ιδιωτικής ζωής του. Διαβάσαμε έπειτα το καθόλου κόσμιο σχόλιο του Λάκη Λαζόπουλου για τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη (διευκρινίζω εξαρχής: σέβομαι τον Μητσοτάκη, αλλά η μέχρι τώρα πολιτεία του και η ιδεολογία του δεν μου ειναι αρεστές. Κάτι τέτοιο δεν μου απαγορεύει όμως να σχολιάζω πύρινα και υπερβολικά άρθρα όπως το εν λόγω του Λαζόπουλου). Και τέλος είδαμε και την απαράδεκτη γελοιογραφία του Charlie Hebdο, που σατιριζει -άκουσον-άκουσον- νεκρό παιδάκι-προσφυγόπουλο, με τη λεζάντα ''αν μεγάλωνε, θα γινόταν ένας από τους βιαστές της Κολωνίας''
Τί να πει κανείς για όλα τα παραπάνω? Πρόκειται για τρεις διαφορετικές λειτουργίες της σάτιρας. Εν προκειμένω, της κακής, της απρεπούς, της ευτελούς σάτιρας: στην πρώτη περίπτωση, για προσβολή και χλευασμό της ιδιωτικής ζωής, συνοδευόμενη και από τα γνωστά σεξιστικά εικονικά σχόλια των...δήθεν ελευθεριαζόντων παραγωγών της εκπομπής. Στην περίπτωση του Λαζόπουλου για ξεκάθαρη φιλοκυβερνητική προπαγάνδα, χωρίς κανένα πλεόν πρόσχημα. Προπαγάνδα που συνοδεύεται από επίσης ρατσιστικά και μισερά σχόλια, αλλά και από αναπόδεικτες αναφορές σε διάφορα πολιτικά πρόσωπα. Και στην περίπτωση του Σαρλί για μίσος, για ρατσισμό, και -το χειρότερο- για κανιβαλισμό πια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όπως και για ασέβεια σε νεκρό.
 
 
Δεν θα κουράσω όμως. Εξάλλου, από μόνες οι παραπάνω περιπτώσεις γελοιοποιούν εν τέλει όχι τους στόχους της σάτιρας, αλλά τους ίδιους τους παραγωγούς της. Ως εδώ. Η ''ελευθερία της έκφρασης'' πρέπει να έχει και όρια. Μάθαμε όλοι, να αφήνουμε τον καθένα να ασυδοτεί και να ασελγεί απέναντι σε πράγματα που θα έπρεπε να εγείρουν έστω έναν στοιχειώδη σεβασμό. Στον βωμό του κέρδους, της δημοφιλίας και της τηλεθέασης -κατά περίπτωση- οι άνθρωποι καταφεύγουν σε ό,τι πιο χυδαίο υπάρχει, επενδύοντας στα πιο ταπεινα μας ένστικτα ως ''καταναλωτών'' φτηνού και προσβλητικού χιούμορ. Αρκετά. Οφείλουμε, όσοι τέλος πάντων αντιλαμβανόμαστε τα όρια της σάτιρας, να απονομιμοποιήσουμε τέτοιες πρακτικές.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3