16 Δεκ, 2017


"Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά!”. Και μαζί, αυτό που στα Αγγλικά ονομάζουμε "New Year's resolutions", δηλαδή οι αποφάσεις που παίρνουμε να ξεκινήσουμε ή να σταματήσουμε κάτι τη νέα χρονιά. Μ'αυτή την ευκαιρία, όμως, και ανεξάρτητα αν και αυτά μας τα σχέδια “μείνουν στα χαρτιά”, ίσως θα πρέπει να επιχειρήσουμε και κάποια πράγματα πιο σημαντικά απ'τη δίαιτα, το γυμναστήριο ή τη διακοπή του καπνίσματος:

— Ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι γενικά δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Υπάρχει κάποιος που, για παράδειγμα, πιστεύει ότι η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι “μαύρο”;;; Γιατί, λοιπόν, να επικαλούμεθα κάτι γενικόλογο που δεν πιστεύουμε ούτε οι ίδιοι, μόνο και μόνο για να πούμε ότι δεν υπάρχει μαύρο και άσπρο στην τάδε περίπτωση;

— Ας δώσουμε στη δικαιοσύνη την ίδια (τουλάχιστον!) βαρύτητα μ'εκείνη που δίνουμε στην αγάπη και τη συγχώρεση. Η αγάπη κι η συγχώρεση αποκτούν, ως εξαιρετικό και σπάνιο δώρο, νόημα όταν προέρχονται απ'τον αδέκαστο, κι όχι από κείνον που το κάνει τόσο αυτονόητα και αδιακριτώς, ώστε να φαίνεται κορόιδο ακόμα και στα μάτια εκείνων που τις αποζητούν!

— Ας σταματήσουμε να είμαστε μισαλλόδοξοι μ'όσους δεν είναι τόσο ανεκτικοί (ή ψευτοανεκτικοί...) όσο εμείς. Η μισαλλοδοξία κι η ανοχή δεν ισχύουν κατά το δοκούν: η μισαλλοδοξία “εκεί που το αξίζει” δεν παύει να είναι μισαλλοδοξία, και το ίδιο ισχύει και για την καθύβριση της οποιασδήποτε άποψης διαφέρει απ'τη δική μας. Όπως μάλιστα σαφώς υπονοεί κι ο Raphael Enthoven, ο αποκλεισμός απ'την κοινωνία όσων θεωρούμε ότι είναι λιγότερο ανεκτικοί από εμάς είναι ένα είδος ρατσισμού.

— Ας σταματήσουμε να θεωρούμε εμμονικούς, απόλυτους κι ιδεοληπτικούς όσους παραμένουν συνεπείς στις αρχές που πρεσβεύουν. Είναι ένα πράγμα να προσδοκούμε μια τροποποίηση ή ακόμα και μια ριζική αλλάγη σε κάποιες απόψεις όταν φαίνεται ότι σαφώς δεν ισχύουν στην εν λόγω περίπτωση, κι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα όταν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον οποιοδήποτε συμβιβασμό επειδή είναι...βολικός!

— Ας σταματήσουμε να μιλούμε διαρκώς για επιβίωση. Η επιβίωση αφορά (μεταξύ άλλων) τους πρόσφυγες, τους αστέγους, κι εκείνους που μαστίζονται από επιδημίες στον Τρίτο Κόσμο. Το να βλάπτεις κάποιους ή να τους στερείς τα ελάχιστα επειδή θέλεις τα 10 δικά σου να τα κάνεις 11 (“κι ο κόσμος είναι, έτσι κι αλλιώς, ζούγκλα...” κλπ, κλπ) δεν είναι “επιβίωση”, αλλά γουρουνίσια καλοπέραση!

— Ας σταματήσουμε να παριστάνουμε τους ανθρωπιστές και να εκφράζουμε κατανόηση για τις αδυναμίες του είδους μας επειδή “όλοι κολυμπάμε στον ίδιο βούρκο”! Ακόμη κι αν ίσχυε αυτό, πραγματικός ανθρωπισμός είναι η κατανοήση σε συνδυασμό με την προτροπή και την ενθάρρυνση προς βελτίωση. Κι όπως έχει γραφτεί και στο παρελθόν, ο πραγματικός ανθρωπισμός αποδέχεται την ευθύνη που συνδέει τον έναν με τους άλλους ανθρώπους, και πιστεύει στη συλλογική πάλη ενάντια στο κακό. Αφήστε που, όπως και να το κάνουμε, δεν είμαστε όλοι στον ίδιο τορβά...

— Ας σταματήσουμε να δικαιολογούμε τα πάντα επί τη βάσει του "ανεξέλεγκτου" συναισθήματος και των "ακατανίκητων" τάσεων. Εδώ οι άνθρωποι ξεφεύγουν απ'τον εθισμό στα ναρκωτικά, αλλάζουν χρώμα στα μαλλιά τους, στα μάτια τους, μέχρι και στο δέρμα τους οι πιο ακραίοι, και δε μπορούμε να τροποποιήσουμε συναισθήματα, τάσεις και στάσεις (όταν μάλιστα, σχεδόν με περηφάνεια, λέμε: ‹‹Κάποτε ήμουν αθώος και αφελής, όμως κάποια στιγμή...››);;;

— Ας δώσουμε περισσότερη έμφαση στην αγάπη όταν μιλούμε για τον έρωτα. Το πάθος, του πάθους, το πάθος, ω πάθος—αμάν βρε αδέρφια! Δε λέω, χρειάζεται κι αυτό, αλλά αν παραδεχτούμε ότι "πάθος" είναι μια πιο κομψή λέξη για κάτι άλλο (που δε μπορώ να το πω εδώ, γιατί θα με μαλώσουν οι υπεύθυνοι!), μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτό το "πάθος" εξ ορισμού δεν έχει (και πολύ) συναίσθημα, κι είναι περισσότερο βιολογικό. Ας θυμηθούμε περισσότερο, λοιπόν, τον πραγματικό Έρωτα που τραγούδησαν ο Shakespeare, η Emily Dickinson, κι ο Peter Hammill.

— Ας δώσουμε, τέλος, εμπράκτως περισσότερη αξία στην ουσία απ'ότι στο περιτύλιγμα. Και σ'αυτό το πνεύμα, ας πάψουμε να προσποιούμαστε ότι "ο τρόπος είναι το παν"! Όταν τρώμε μακαρονάδα, είναι πολύ υποκριτικό ν'αποδίδουμε την απόλυτη δυσαρέσκειά μας για το φαγητό στο λίγο αλάτι ή το όχι και τόσο καλό βράσιμο (που μπορούν εύκολα να διορθωθούν με την ενθάρρυνση ή τη συνδρομή μας), όταν στην πραγματικότητα εκείνο που θέλουμε είναι πιλάφι...

 

Καλή Χρονιά σε όλους μας!

(Και καλά μυαλά!)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3