×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 355

16 Δεκ, 2017


Λίγες χρονιές ανήκουν ολοκληρωτικά σε έναν άνθρωπο. Και στην Ελλάδα η χρονιά που εκπνέει ανήκει σχεδόν απόλυτα στον Αλέξη Τσίπρα. Μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης ''τσίμπησε'' αρχικά λίγο από τη δόξα του Πρωθυπουργού.

Ενός Πρωθυπουργού που σημάδεψε τη χρονιά τόσο θετικά όσο και αρνητικά, δημιουργώντας μια πολύ ενδιαφέρουσα -αλλά και δραματική ταυτόχρονα- αντίστιξη, αυτή που τόσο συχνά κατατρέχει τις ζωές όλων μας: ανάμεσα στις προσδοκίες και στην πραγματικότητα. 

 
 
Νικητής δύο εκλογικών αναμετρήσεων, σηματοδότησε -στη θεωρία βέβαια ως τώρα- την πρώτη Κυβέρνηση της ''Αριστεράς'' στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα ηγήθηκε νικηφόρα -τυπικά τουλάχιστον- του περιβόητου 'Όχι' στο ... διαβόητο δημοψήφισμα. Και λέω ''ηγήθηκε τυπικά'', γιατί υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις και μαρτυρίες  ότι κατά βάθος ο Τσίπρας προτιμούσε να επικρατήσει το 'Ναι', ώστε να έχει λυμένα τα χέρια του στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν με τους εταίρους.
 
 
 Και πράγματι: αν και κουβαλούσε μαζί του στις Βρυξέλλες το πανηγυρικό 'Όχι' των πολιτών (που μόνο συμβολικά όμως είχε σημασία και αντίκρισμα, αφού τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος αφορούσαν μια συμφωνία που είχε ήδη ακυρωθεί! ), παρόλα αυτα πιέστηκε κατά τα φαινόμενα πολύ από τους Ευρωπαίους (αλλά και από εγχώριους συστημικούς κύκλους), ώστε να πραγματοποιήσει τελικά μια θεαματική ''κωλοτούμπα'', που -τουλάχιστον στη συνείδηση των Αριστερών ψηφοφόρων- θα τον στιγματίσει ιστορικά, πιθανόν και δια βίου. Και κυρίως θα τον στιγματίσει -ήδη το κάνει- η αδυναμία του να σεβαστεί την ''παθιασμένη'' ετυμηγορία τόσων ανθρώπων (όμως ετυμηγορία απέναντι σε τί τελικά, αφού -ξαναλέω- επρόκειτο για άνευ ουσίας -όπως τέθηκαν τα ερωτήματά του- δημοψήφισμα;). 
 
Για τους υπόλοιπους, τώρα, υποστηρικτές της σταθερής ευρωπαικής πρόσδεσης της χώρας μας, οι οποίοι επίσης κακίζουν τον Πρωθυπουργό για την αντιφατική του πολιτεία, υποτίθεται ότι ο Τσίπρας με τη συμφωνία, έστω  κράτησε τη χώρα στη ζώνη του Ευρώ και απέτρεψε το Grexit. Και βέβαια λέω ''υποτίθεται'', γιατί κατά τη γνώμη μου δεν επρόκειτο ποτέ να συμβεί  κάτι τέτοιο, έτσι ή αλλιώς. 
 
 
Η θεαματική στροφή  του Πρωθυπουργού σηματοδότησε μια σειρά από εξελίξεις, και αφού είχε προηγηθεί το κλείσιμο των Τραπεζών και οι περιβόητοι 'έλεγχοι διακίνησης των κεφαλαίων' (capital controls): οι μέχρι τότε ''σύντροφοί'' του από την 'Αριστερή Πλατφόρμα' -που θα έπρεπε να έχουν οσμιστεί τις προθέσεις Τσίπρα πολύ νωρίτερα και οι οποίοι αποδείχτηκαν 'μετά Χριστόν προφήτες', βρίζοντας εκ των υστέρων χυδαία αυτον τον οποίο υπηρετούσαν πριν μόλις ελάχιστους μήνες-, εγκατέλειψαν το κόμμα, ιδρύοντας τη Λαική Ενότητα. Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας ηγήθηκε τελικά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ενός αναδομημένου κόμματος το οποίο μάλλον δεν ήξερε -ούτε ίσως ξέρει ακόμη- πού βαδίζει ιδεολογικά, έχοντας αφενός εγκαταλείψει με εκκωφαντικό τρόπο τις αντιμνημονιακές διακηρύξεις του, αλλά και αφετέρου υιοθετώντας με ενοχές τη φιλοευρωπαική προσέγγιση. 
 
 
Και πάλι όμως ο Τσίπρας θριάμβευσε, καθώς πολύς κόσμος αρνείται ακόμη να συγχρωτιστεί με τα κόμματα που κυριάρχησαν στην ''αμαρτωλή'' Μεταπολίτευση, αλλά και πιθανόν γιατί στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, που σε σημαντικό ποσοστό είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, επικράτησαν τα φοβικά αντι-δεξιά αντανακλαστικά. Από εκεί και πέρα, και πάλι σε συνεργασία με ένα κόμμα διαφορετικής ιδεολογικής αφετηρίας, τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ο Πρωθυπουργός άρχισε να κομίζει στη Βουλή τα σχετικά νομοσχέδια που απορρέουν από τη συμφωνία με τους εταίρους. Οι συνέπειες ήδη ειναι επαχθείς για μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών (χωρίς μάλιστα ακόμη να έχει ψηφιστεί το κρίσιμο ασφαλιστικό), και φυσικά απέχουν παρασάγγας από οποιαδήποτε προεκλογική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ. 
 
 
Δεν γνωρίζω αν ο Πρωθυπουργός έλεγε όσα έλεγε προεκλογικά πριν ένα χρόνο, επειδή αφελώς νόμιζε ότι θα μπορούσε να τα εφαρμόσει, ή με πρόθεση εξαπάτησης των ψηφοφόρων. Σε κάθε περίπτωση από τις δύο, ωστόσο, αναμφίβολα ευθύνεται, και αποδεικνύει ότι ανέλαβε άπειρος πολιτικά την εξουσία. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι ''τώρα που έγινα Πρωθυπουργός κατάλαβα πως τελικά δεν κυβερνά μόνο ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή του, αλλά υπάρχουν και άλλα συμφέροντα''. Αυτο όμως θα έπρεπε να το γνωρίζει ήδη από την αρχή της πολιτικής του σταδιοδρομίας: το να έχεις την ''καρέκλα'' του Πρωθυπουργού, καθιστά σχεδόν ουτοπικό να εφαρμόσεις πολιτικές που δεν συντηρούν ή δεν υπηρετούν τα συμφέροντα των ποικίλων ελίτ. Και τούτο -κακώς, αλλά ειναι μία αναμφίβολη πραγματικότητα- ισχύει καθ' υπόθεση και για οποιονδήποτε άλλο εκκολαπτόμενο Πρωθυπουργό που διακινεί  ανά τα συνωθούμενα πλήθη ωραίες και αθώες υποσχέσεις, οι οποίες χαιδεύουν τα αυτιά του πολύπαθου κόσμου, αλλά που δεν πρόκειται ποτέ να υλοποιηθούν: πολύ αμφιβάλλω, ακόμη κι αν ο Λαφαζάνης ήταν Πρωθυπουργός, αν θα παρέμενε πιστός στην ιδεολογία του. Ας μην τρέφουμε ''παιδικές'' αυταπάτες: δυστυχώς η εξουσία φθείρει τους ανθρώπους και το σύστημα έχει πάρα πολύ γερές βάσεις και ισχυρούς μηχανισμούς, ώστε να κινδυνεύσει ποτέ. Ακόμη και τούτο όμως δεν αναφέρεται ως ελαφρυντικό για τη μετάλλαξη του Αλέξη Τσίπρα και του κόμματός του. Ό,τι προεκλογικά κατηγορούσε με μανία και σε υψηλούς τόνους ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τα ίδια και χειρότερα έπραξε και ο ίδιος. Θα μπορούσε να είναι εκ των προτέρων πιο έντιμος. 
 
 
Όλα αυτά συνέβησαν στη χρονιά που τελειώνει. Η νέα χρονιά σε βάθος κάποιου χρόνου -ας υποθέσουμε μετά την Άνοιξη και προς το καλοκαίρι- και αφού φυσικά θα έχει στερεωθεί η Αξιωματική Αντιπολίτευση με νέο αρχηγό, θα δείξει αν ο κόσμος εξακολουθεί να παρέχει πίστωση χρόνου στον συμπαθή Πρωθυπουργό, ή αν θα σπεύσει να τον αποκαθηλώσει ως έναν ακόμη συστημικό Πρωθυπουργό που δεν μπόρεσε να σηκώσει (στις νεανικές του πλάτες ο εν λόγω) το τεράστιο βάρος της εθνικής ''επανεκκίνησης''. Βέβαια η αλήθεια είναι πως  όχι μόνο παρέλαβε ένα ''ελληνικό χάος'', αλλά και αναδείχτηκε ηγέτης μιας χώρας (που βρίσκεται στο πιο κρίσιμο γεωγραφικά και γεω-πολιτικά σημείο της Υφηλίου), εν μέσω ενός πανευρωπαικού -και πρόσφατα (με το φλέγον προσφυγικό ζητημα) παγκόσμιου χάους-. Κάτι που του δημιουργεί ίσως ευθύνες που δεν του αναλογούν. Κάποιες τομές σε θέματα κοινωνικού δικαίου που επιχειρεί ειναι καλοδεχούμενες ασφαλώς -και μάλλον απαραίτητες ή αναγκαστικές από ένα κόμμα που -τουλάχιστον στα ανθρωπιστικά θέματα- οφείλει να ειναι πιστό στις ιδεολογικές του καταβολές. Ωστόσο οι εν λόγω τομές από μόνες τους ειναι πολύ αμφίβολο αν θα αμβλύνουν τη γενικευμένη δυσαρέσκεια του κόσμου. 
 
Έχει όμως έναν τρόπο ο Τσίπρας να το καταφέρει. Τον συνήθη λαικίστικο τρόπο κάθε πελατειακού κόμματος: να συντηρήσει το πελατειακό κράτος, τον κρατισμό και τα παντοειδή συμφέροντα, που τρέφουν τα κόμματα εξουσίας. Προθέσεις από τη μεριά του και δείγματα γραφής για κάτι τέτοιο ως τώρα υπάρχουν. Ακόμη όμως κι αν έτσι επιβιώσει ο Πρωθυπουργός και το κόμμα του, θα έχει συμβάλει στην αναπαραγωγή κάθε παθογενούς κατάστασης που ''βούλιαξε'' τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Και κάτι τέτοιο μόνο αρνητικά θα του πιστωθεί στο τελικό ζύγισμα. Η Ιστορία είναι αμείλικτη. Και τιμωρεί συχνά...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3