16 Δεκ, 2017


Και όλα ξεκίνησαν από το ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ... Ρε καραγκιόζη... Θα σου άρεσε να είσαι στη θέση αυτού του παιδιού. Του παιδιού που αποκάλεσες ρε καραγκιόζη. Του παιδιού που θα μπορούσε να είναι το παιδί σου. Του παιδιού που παίρνει ψίχουλα...και παίρνεις... Αααα μήπως, όμως, σας αδικώ και εννοείται τον Σπαθάρη; Τον Σπαθάρη εννοείται κύριε; Μπερδευτήκατε... 

Εργασιακό εκφοβισμό χωρίς οράματα πρώτη φορά συναντώ. Αλλά, στη ζωή καλώς ή κακώς βλέπουμε πολλά στα μάτια μας. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή πως πρέπει να αντιδρούμε σ'αυτές τις περιπτώσεις. Σκύβεις το κεφάλι φοβισμένα και λές με τρεμάμενη τη φωνή «ναι» Ε... ΟΧΙ! Άλλο σεβασμός και άλλο εξευτελισμός-εκφοβισμός. Η έννοια του σεβασμού σε όλες τις βαθμίδες επαγγελμάτων είναι το Α και το Ω. Όταν υπάρχει όραμα για εξέλιξη, τότε ο σεβασμός αντικαθιστάται με την επιβολή, ότι έτσι πρέπει να γίνει με στόχο. Χωρίς στόχο τώρα... Έρχεται η άλλη έννοια του εξευτελισμού-εκφοβισμού, όπου εκεί υπάρχει από την αρχή μόνο η επιβολή με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. 

 Άλλο κρίσιμο θέμα η ανοχή ή αλλιώς η γνώση της εκμετάλλευσης... Γνωρίζεις, όμως η ανάγκη σε κάνει να ανέχεσαι. Ανέχεσαι τον κάθε επιτήδειο να σε αποκαλεί για την ανοργανωσιά τη δική του... ρε καραγκιόζη! Είδες τι κάνει η ανάγκη; Αγαπητέ κύριε, εύχομαι το παιδί σας να μην βρεθεί ποτέ σ'αυτή την αναγκη. Λυπάμαι.

Και κάτι ακόμα αγαπητέ κύριε, αν θέλετε να είστε πιο μηδέν και από το μηδέν, να λάβετε υπόψιν πως θα βρεθείτε σαν πλοίο χωρίς πλήρωμα. Η αλήθεια πονάει, αλλά πρέπει να την κοιτάμε κατάματα. 

Καμιά φορά σου λέει κανείς, να μην τα παίρνεις όλα στα σοβαρά. Δεν παίρνουμε το ένα, δεν παίρνουμε το άλλο και φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε. Το κάθε τι που γίνεται πρέπει να το μετράμε, να το σκεφτόμαστε και να πράττουμε ανάλογα. Και το βασικό, να μην αφήνουμε τίποτα να πέφτει κάτω. Γιατί αν το αφήσεις να πέσει κάτω, έρχονται τα μπερδέματα. Να... σαν και αυτά του κυρίου με τον καραγκιόζη!

Και ενώ το θέατρο σκιών έκλεισε... Το θέατρο του παραλόγου άνοιξε!

Αφού το έργο του κυρίου με τον καραγκιόζη έφτασε στο τέλος, ήρθε στη σκηνή ένα σαρκαστικό έργο με κεντρικό θέμα τον παραλογισμό. Οι ηθοποιοί μίλουν αλλά δεν σκέφτονται ή σκέφτονται παράλογα κάτι που οι θεατές, που βρίσκονται απέξω, το βρίσκουν άκρως διασκεδαστικό. Η ασυνεννοησία φτάνει τα άκρα. Αυτά όμως, πρέπει να έχουν θέση μόνο  στις σκηνές και όχι σε χώρους εργασίας. Σ'αυτό το επίπεδο ένας ειδικός σύμβουλος για θέματα παραλογισμού θα ήταν ιδανικός για να φέρει μια αρμονία στην κατάσταση.

Ευχαριστούμε για την προσοχή που δείξατε και στις δύο παραστάσεις, η δεύτερη βέβαια με λιγότερες πληροφορίες διότι είναι αλλιώς να το διαβάζεις, αλλιώς να το βλέπεις και φυσικά αλλιώς να το ζεις!

 

 

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3