×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 355

16 Δεκ, 2017


Όπως όλα τα πράγματα στη βιομηχανία του θεάματος, έτσι και ο θεσμός της «Χρυσής Μπάλας», από ένα πάλαι ποτέ σοβαρό βραβείο- ανταμοιβή στους κόπους των αληθινά κορυφαίων ανά έτος ποδοσφαιριστών, εξελίχθηκε -καταρχήν ως προς την τελετή απονομής του βραβείου- σε ένα χολιγουντιανό πανηγυρι όπου ποδοσφαιρικές περσόνες συγκεντρώνονται με λαμπερά ή κιτς κοστούμια και συνολάκια, για να διαφημισουν κάποιοι το απέραντο 'εγώ' τους και τη ματαιοδοξία τους.

Λες και το Ποδόσφαιρο ειναι κινηματογράφος.

Και βέβαια, ως προς τον διαγωνισμό καθαυτον, από απονομή σε ανθρώπους που έχουν συμβάλει τα μέγιστα στις επιτυχίες των συνόλων όπου αγωνίζονται (το νόημα του ποδοσφαίρου: ομαδικό άθλημα), ο θεσμός εξελίχθηκε τα τελευταία ειδικά χρόνια σε επιβράβευση ατομικών αριθμών, ρεκόρ και στατιστικών. Λες και το ποδόσφαιρο ειναι στιβος.

Φυσικά τα νηματα κινει -και στη Χρυση Μπαλα- το μάρκετινγκ: όποιοι 'ποδοσφαιριστές, εκτός από σπουδαίοι, 'πουλάνε'' ως εικόνα, αλλά και στο πλαίσιο διπόλων -που επίσης πουλάνε, ώστε να συντηρούν δυο αντίπαλες κατηγορίες υποστηρικτών και φανς-, ειναι ... ευλογημένοι. Και πρέπει να αναπαράγονται διαρκώς οι περσόνες τους.

Καλό θα ειναι οι δημοσιογράφοι, αντί να αναφέρονται συνεχώς σε ό,τι πουλάει (δηλαδή, στο ποιος θα επικρατησει του άλλου, στις έριδες των υποψηφίων παικτών και σε κάθε τι που αναπαράγει δίπολα και αντιμαχόμενες πλευρές), να τονίσουν τη ματαιοδοξία, και κυρίως την υπερβολή που χαρακτηρίζει -ελέω μάρκετινγκ- τον εν λόγω διαγωνισμό-θεσμό-γιορτή, σε ένα άθλημα ξεκάθαρα ομαδικό. Όπου το μεγαλείο, η αληθινή ουσία και αξία βρίσκεται αλλού: στους τίτλους (και στο πόσο συμβάλλει κάποιος παίκτης στο να κατακτώνται), στη συλλογική φαντασία, στην καθυπόταξη του 'εγω' στο 'όλοι (εμεις)

Πάντως όχι στα νούμερα, στις στατιστικές και στα ρεκόρ. Ούτε βέβαια στα ίδια τα βραβεία -σε οποιοδήποτε βραβείο-.

Καλώς ή κακώς, το ποδόσφαιρο ειναι ομαδικό άθλημα. και η θέση μου ειναι πως οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες των συλλόγων ή των Εθνικών, πιστώνονται αναλόγως στους ηγέτες τους, ακόμη κι αν ατομικά οι τελευταίοι έχουν σημαντικά επιτεύγματα: ο Κριστιάνο Ρονάλντο πέρυσι και πρόπερυσι ευνοήθηκε αρκετά, ειδικά πρόπερυσι που δεν είχε κατακτήσει τίποτε, αλλά πριμοδοτήθηκε την τελευταία στιγμή, λόγω των αγώνων μπαράζ με τη Σουηδία όπου διέπρεψε. Και πριμοδοτήθηκε εις βάρος του Ριμπερί που άξιζε τον τίτλο. Το ίδιο κι ο Μέσι -ο καλύτερος ομολογουμένως παίκτης στον κόσμο την τελευταία επταετία- το 2010 και το 2012, χωρίς να έχει κατακτήσει κάτι παρά μόνο λόγω των εκτυφλωτικών ρεκόρ του. Αφήστε που γενικά υπάρχει μια γερμανο-φοβία στον διαγωνισμό, που αποτρέπει από το να ψηφίζονται ως κορυφαίοι γερμανοί παίκτες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αν και τόσο η Μπάγερν όσο και η Εθνική Γερμανίας, πλάι στη Μπαρτσελόνα κυρίως και λίγο πιο πριν στην Εθνική της Ισπανίας, κυριαρχούν στο ευρωπαικό και στο παγκόσμιο στερέωμα.

Όσο πάντως επιβραβεύονται ατομικά επιτεύγματα εις βάρος της συμβολής των ποδοσφαιριστών σε ομαδικά επιτεύγματα, ειναι  ενδεικτικό όχι απλώς ως ποδοσφαιρικό, αλλά ευρύτερα: ως μία ακόμη περίπτωση όπου στην εποχή μας το ''ποιοτικό'' έχει παραχωρήσει τη θέση του στο ''ποσοτικό'. Γιατί, κάπως έτσι τελικά διαμορφώνεται η ακρισία του κόσμου σε όλα τα επίπεδα: όταν εθίζεται στο να ασχολείται με την επιφάνεια, τα νούμερα δηλαδή, και όχι με πιο ουσιώδη στοιχεία

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΑΝ ΣΚΕΨΗ

  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 1
  • 2
  • 3